Soms komde wa te wete zalle... 10 Dec 2013

Het is december. En zoals iedereen wel weet komt na december januari. Als schoolgaand persoon worden deze maanden ook geassocieerd met examens en jury's. Omdat ik de theorievakken in België meedoe, moet ik dus als ik in januari aankom mijn examens afleggen. Dit betekend nu vollop schrijven aan die papers. Na me verdiept te hebben in de foto als hedendaagse kunst, ben ik me momenteel aan het verdiepen in de Pop-art. Juf Hilde zal veel plezier hebben aan mijn papers te verbeteren op taal. Ons mama heeft me namelijk laten weten dat mijn Nederlands slechter is geworden. Daarnaast hebben we hier ook onze fotobeoordeling. Dit is echter niet zoals in België, dus het stressgehalte ligt lager dan in België. Maar uiteraard vraagt het wel veel tijd en planning. 

December betekend ook in China de maand van de optionele lessen. We moesten allemaal een vak kiezen waarbij we een maand les gingen volgen. Ik koos voor boekmaken. We dachten van amai eindelijk is een week met elke dag les. Maar dat gunnen ze ons precies niet. Deze eerste week moeten we maar twee keer gaan. De eerste les was trouwens super interessant omdat we het zo goed verstonden. Mis vooral de ironie niet. 3uur lang hebben we ons bezig gehouden met mandarinnekes te eten, oude smsjes te lezen, fluisteren en Amerikanen een ongemakkelijk gevoel proberen geven door te staren en terwijl met elkaar te fluisteren. Helaas was dit laatste niet zo'n succes. 

December betekend ook aftellen. Zelf ben ik in weken aan het af tellen, dat lijkt me sneller te gaan. Maar mijn lieftallige zus Naäma is in het dagen aan het aftellen. Ze postte immers een bericht op facebook met het aantal dagen tot dat ik terug ben. Dit verbaasde me wel, Naäma is namelijk niet de persoon die openlijk in dagen aftelt. Meestal ben ik dat. Maar ze mist me precies echt. Wat de afstand al niet met ne mens kan doen hé. We hebben met zijn alle al een extreem sterke broeder-zusterband, maar ik denk dat deze alleen nog maar sterker is geworden. Ik besef allensinds toch hoe sterk en speciaal onze band is, we zijn 10 handen op 1 buik. Ja, ons ma en onze pa hemme ons goe opgevoed.

Dat was dan het emotionele gedeelte van dit blogbericht. Emotionele dingen komen hier wel vaker voor, zeker als het over het thuisfront gaat. Je bent namelijk zover weg voor zo'n lange tijd dat je kijk op dingen veranderd. Je begint te beseffen wie belangrijk is en wie niet. Wie een meerwaarde geeft aan je leven en wie je leven juist een nefast effect heeft. Wie er om je geeft en wie niet. Vaak heeft dit verassende antwoorden. Niet iedereen is zo als je dacht dat ze waren toen je ze dicht bij je had. Uiteraard is dit iets wat iedereen zegt, maar ik geloof pas iets als ik het zelf heb meegemaakt.

Facebook is hier nog steeds niet zo makkelijk bruikbaar als in België. Op mijn laptop geraak ik zelf niet op facebook. Maar Francisco geraakt met zijn Ipad er wel op (die heeft zo'n VPN om de censuur te omzeilen). Dus af en toe ben ik op facebook omdat ik dan mijn laptop tijdelijk ruil met zijn Ipad. En dan kan ik zo'n lieve dingen zien van mijn zus.